Parafia Barbara - Zabrze

Komunikaty

15.12.2019r. PLAN KOLĘDY

 
 
 

PLAN ODWIEDZIN DUSZPASTERSKICH 2019/20

(dni powszednie od 1800, soboty od 1330,niedziele i święta od 1400)

DATA

MIEJSCE

28.12.2019 Sobota

Młodego Górnika 5, 7

29.12.2019 Niedziela

Młodego Górnika 1, 3

30.12.2019 Poniedziałek

Pod Borem 29

2.01.2020 Czwartek

                                                                                     Pod Borem 27

3.01.2020 Piątek

Pod Borem 25

4.01.2020 Sobota

Pod Borem 21, 23

5.01.2020 Niedziela

Pod Borem 1, 17, 19

6.01.2020 Poniedziałek

Szybowa 13a, 15, 15a, 17

7.01.2020 Wtorek

Szybowa 9, 9a,11, 11a,13

8.01.2020 Środa

Szybowa 5a, 6, 6a, 7, 7a, 7b

9.01.2020 Czwartek

Szybowa 4, 4a, 4b, 5

10.01.2020 Piątek

Szybowa 1, 1a, 3, 3a









19.01.2020- Niedziela

Ziemska 6 i Gwarecka 6, 8 ,10, 12, 14

20.01.2020 - poniedziałek

Kolęda dodatkowa – na zamówienie

 
 

01.09.2019r. Nowy Proboszcz Parafii św. Barbary

Dekretem księdza biskupa ordynariusza nowym proboszczem Parafii pw. św. Barbary zostaje od 01 września 2019 roku - ksiądz Michał Nicpoń.
Życzymy mu wielu łask Bożych, opieki Matki Bożej i mocy Ducha Świętego w prowadzeniu nowej parafii. Niech święta Barbara prowadzi go i wspiera w pracy duszpasterskiej a wspólnota parafialna ofiaruje za niego swoje modlitwy.
Niech jego patron św. Michał dodaje mu sił i pomaga w głoszeniu Słowa Bożego.
 
SZCZĘŚĆ BOŻE KSIĘŻE MICHALE - NIECH CIĘ BÓG BŁOGOSŁAWI ! 
 
 
 
 
 
 

20.12.2018r. Adwent 2018

Kończy się powoli zbawienny czas Adwentu. Najbliższa niedziela to IV Niedziela Adwentu a po niej zaraz Wigilia Bożego Narodzenia.
Przygotowanie do Świąt jest w sposób nierozerwalny związane z przyjęciem skaramentu pojednania. W naszej parafii okazja do tego będzie:
w sobotę 0d 16.00 do 16.50
w niedzielę 20 min przed każdą mszą oraz od 17.00 do 18.00
w poniedziałek, w Wigilię od 9.00 do 10.00

19.11.2018r. MISJE ŚWIĘTE W NASZEJ PARAFII

Drodzy Parafianie, niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

                  Misje Święte, to wydarzenie największej rangi w duchowym życiu Parafii. Przeprowadza się je raz na dekadę, czyli raz na 10 lat, a niejednokrotnie i rzadziej. Mają one swoją określoną strukturę i program. Z zasady żyją własnym życiem, kierując się swoimi prawami. Ich zakres i znacznie są znacznie większe niż rekolekcji. Rekolekcje z reguły przygotowują człowieka do głębszego przeżycia jakiegoś wydarzenia religijnego np. świąt, odpustu, lub przyjęcia sakramentów świętych.

             Dobre przygotowanie jest gwarancją, że Misje wycisną trwały ślad w sercach wiernych. Od dobrego przygotowania zależy bardzo wiele. W czasie Misji mogą dziać się rzeczy wielkie, nawet cuda, a może wszystko przejść bez odzewu.

Drodzy przyjaciele wydaje się, że te cuda potrzebne są zwłaszcza dzisiaj.  By one mogły się dokonać potrzebne są Misje Święte, które mają zrewidować wiarę w człowieku i mają na nowo osadzić go na fundamencie wiary. W czasie Misji Świętych wierni mają znaleźć odpowiedź na pytania, jaka jest ich wiara? Jaki obraz Boga noszą w sercu? Czy wierzą, że Bóg przemówił do człowieka objawiając ludzkości Siebie Samego i swoją tajemnicę? Jest to konieczne ze względu za zamieszanie wokół pojęcia Boga i wiary, gdyż na skutek błędnych poglądów i fałszywych interpretacji, nawet wybrani chrześcijanie katolicy, zostają zwiedzeni ulegając destrukcyjnym wpływom. Ludzie coraz częściej cofają się w wierze do czasu sprzed objawienia i zaczynają wierzyć po swojemu, negują poszczególne przykazania lub traktują je wybiórczo. W parlamentach świata przegłosowują i usuwają prawa Boże, wprowadzając na ich miejsce prawa bezbożne. Jest to całkowicie sprzeczne z Objawieniem Bożym i może ściągnąć na cale narody nie błogosławieństwo a przekleństwo.

 Żyjąc w tym chorym świecie, musimy na nowo przeżyć doświadczenie prawdziwej chrześcijańskiej wiary i uświadomić sobie, że My, Chrześcijanie Katolicy, wierzymy nie tylko w Boga, ale że przyjęliśmy za prawdę, iż Bóg przemówił do człowieka i My zawierzyliśmy Jego Słowom. Że w świetle wiary dał nam zrozumienie Swojej Tajemnicy, świata i sensu ludzkiego życia, cierpienia i śmierci, problemu zła i grzechu. To On, Stwórca wszystkiego, rozpostarł przed nami wspaniałą perspektywę życia wiecznego zapraszając nas do Swojego Królestwa. Jest to perspektywa życia, które już nigdy nie będzie miało końca. To ten Bóg przemówił do nas ostatecznie przez Swojego Syna, który z wysokości Krzyża wyznał ludzkości miłość do końca. Moc tego krzyża włożył w ręce swoich uczniów, którym zagwarantował, że jeśli uwierzą to w jego imię, to całe piekło będzie im posłuszne. I właśnie o tej wierze będziemy mówili i tą wiarę będziemy odnawiali w czasie Misji Świętych w naszej parafii. Prawdziwa bowiem wiara, jest ukazywaniem nieskończonego Miłosierdzia Bożego i doświadczeniem niezmierzonych bogactw Ducha Świętego w Którego Mocy głosimy prawdę o Bogu i człowieku, dając wiernym nadzieję życia wiecznego.

  

Zachęcam do postu i modlitwy w intencji Misji Św.

Grupy modlitewne zachęcam do intensywniejszej modlitwy   w intencji Misji Świętych.

Chorych prosimy o ofiarowanie cierpienia w intencji Misji Św.

Dzieci zachęcamy do zbierania dobrych uczynków – jako duchowego daru  na Misje Św. /niech wypisują je na zrobionym z papieru sercu, które w czasie Misji Św. przyniosą w darze ołtarza/.

Prosimy rodziny by modliły się o przerwanie zła /alkoholizmu, narkomanii, pornografii, przekleństwa, hazardu, uzależnienia od TV,  Internetu, czy komputerów, telefonów komórkowych/.

 Amen.


MISJE ŚWIĘTE

Zabrze - Parafia św. Barbary, 25 listopada – 2 grudnia 2018 r.

 

„CHRYSTUS WIE, CO NOSI W SWOIM WNĘTRZU CZŁOWIEK.

ON JEDEN TO WIE!” (św. Jan Paweł II)

 

25 listopada – NIEDZIELA 

UROCZYSTOŚĆ JEZUSA CHRYSTUSA, KRÓLA WSZECHŚWIATA

Rozpoczęcie Misji Świętych.

9:00     Msza św. z nauką misyjną.

10:30   Msza św. z nauką misyjną.

18:00   Modlitwa wieczorna. Apel Jasnogórski..

 

Poniedziałek, 26 listopada – Dzień powszedni

9:00     Spotkanie dla uczniów i uczennic SP nr 46 (kl. I – IV)

10:30   Spotkanie dla uczniów i uczennic SP nr 46 (kl. V – VIII)

17:30   Adoracja Najświętszego Sakramentu i Spowiedź Święta.

18:00   Msza św. z nauką misyjną.

19:00   Nauka stanowa dla kobiet.

Wtorek, 27 listopada – Dzień powszedni

9:00     Spotkanie dla uczniów i uczennic SP nr 46 (kl. I – IV)

10:30   Spotkanie dla uczniów i uczennic SP nr 46 (kl. V – VIII)

17:30   Adoracja Najświętszego Sakramentu i Spowiedź Święta.

18:00   Msza św. z nauką misyjną.

19:00   Nauka stanowa dla mężczyzn.

Środa, 28 listopada – Dzień powszedni

9:00     Msza św. dla uczniów i uczennic SP nr 46 (kl. I – IV)

10:30   Msza św. dla uczniów i uczennic SP nr 46 (kl. V – VIII)

17:30   Adoracja Najświętszego Sakramentu i Spowiedź Święta.

18:00   Msza św. z nauką misyjną.

19:00   Nauka stanowa dla młodzieży.

Czwartek, 29 listopada – Dzień powszedni

9:30     Msza św. w Zakładzie Karnym

17:30   Adoracja Najświętszego Sakramentu i Spowiedź Święta.

18:00   Msza św. z nauką misyjną.

19:00   Nauka stanowa dla małżeństw.

Piątek, 30 listopada – Święto św. Andrzeja, Apostoła

10:00   Msza św. dla chorych i starszych z udzielaniem Namaszczenia Chorych.

17:30   Adoracja Najświętszego Sakramentu i Spowiedź Święta.

18:00   Msza św. z nauką misyjną.

Sobota, 1 grudnia – Dzień powszedni

17:30   Adoracja Najświętszego Sakramentu i Spowiedź Święta.

18:00   Msza św. z nauką misyjną.

 

2 grudnia – NIEDZIELA I ADWENTU

Odpust parafialny ku czci św. Barbary.

Zakończenie Misji Świętych.

 

9:00     Msza św. z nauką misyjną.

10:30   Msza św. z nauką misyjną. Odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych.

Poświęcenie Krzyża misyjnego. /Prosimy przynieść krzyże/


11.11.2018r. Nowenna przed uroczystością Chrystusa Króla

Nasza Ojczyzna świętować będzie 10-lecie odzyskania niepodległości. Dzięki ofiarnemu zaangażowaniu wielu jej synów i córek Polska mogła powrócić na mapy Europy i świata. Jesteśmy wszyscy świadomi, że dalej potrzebuje naszego modlitewnego wsparcia, by mogła się rozwijać w pokoju i sprawiedliwości.

Już za kilka dni przeżywać będziemy 2 rocznicę proklamacji Jubileuszowego Aktu przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana. Ogólnopolskie obchody chcemy przeżywać na nowo 17 i 18 listopada br. w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Będziemy wtedy dziękować za odzyskaną wolność, ale też prosić o Boże błogosławieństwo dla całego naszego narodu. 

W samą uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, 25 listopada br., odnówmy Jubileuszowy Akt we wszystkich naszych polskich parafiach. 16 listopada br. niech rozpocznie się nowenna przygotowująca do tego dnia. Będzie to jednocześnie wielka modlitwa wstawiennicza za Ojczyznę i wszystkie jej dzieci. Ufamy, że owocem tego błagania będzie żywa obecność Chrystusa Króla w naszych sercach, w życiu społecznym i narodowym.

Prosimy wszystkich wiernych o modlitewne i czynne zaangażowanie się w uroczystości najbliższych dni.


01.04.2018r. Zmartwychwstanie Pańskie!!!

Prawdziwie zmartwychwstał!!! 

Pełnych pokoju i radości Świąt Zmartwychwstania Pańskiego wszystkim Parafianom i Gościom tej strony życzę.

ks. Tomasz Sękowski

29.03.2018r. Triduum Paschalne

Dziś zaczynamy. 

Wielki Czwartek
18.00 Msza Święta Wieczerzy Pańskiej

Wielki Piątek
09.00 Droga Krzyżowa
18.00 Liturgia Wielkopiątkowa

Noc z Soboty na Niedzielę
20.00 Wigilia Paschalna


22.03.2018r. Wizytacja biskupia

Raz na pięc lat każda parafia jest wizytowana przez biskupa diecezjalnego.
W czwartek, 22.03.2018 w naszym kościele parafialnym bp Andrzej Iwanecki sprawował Eucharystię, podczas której udzielił sakramentu bierzmowania Patrykowi, Weronice i Wiktorii.

19.11.2017r. ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO NA I ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO
I ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH
XXXIII Niedziela Zwykła

19 listopada 2017


Nie miłujmy słowem, ale czynem

1. «Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą!» (1J 3, 18). Te słowa Apostoła
Jana wyrażają nakaz, od którego żaden chrześcijanin nie może się uchylić. Powaga, z jaką
umiłowany uczeń przekazuje aż do naszych czasów polecenie Jezusa, jest jeszcze bardziej
podkreślona przez kontrast zachodzący pomiędzy pustymi słowami, które często znajdują się w
naszych ustach, a konkretnymi faktami, z jakimi mamy się zmierzyć. Miłość nie pozwala sobie na wymówki: kto zamierza kochać tak, jak kochał Jezus, powinien postępować zgodnie z Jego
przykładem, i to przede wszystkim wtedy, kiedy jest wezwany do okazania miłości ubogim.
Sposób, w jaki kocha Syn Boży, jest dobrze znany i św. Jan jasno o tym pisze. Miłość Syna
Bożego opiera się na dwóch kolumnach: Bóg pierwszy nas umiłował (por. 1J 4, 10.19), dając
całego siebie, również swoje życie (por. 1J 3, 16).
Taka miłość nie może pozostać bez odpowiedzi. Mimo, iż została ona dana jednostronnie i nie
domaga się niczego w zamian, miłość ta rozpala serca tak bardzo, że jeśli ktoś jej doświadczy, to czuje się wezwanym, aby ją odwzajemnić pomimo własnych ograniczeń i grzechów. Jest to
możliwe tylko wtedy, gdy łaska Boga, Jego miłość miłosierna, jest przyjęta, na ile jest to tylko
możliwe, w naszym sercu tak, że porusza ona naszą wolę oraz uczucia, kierując je w stronę
zarówno Boga samego, jak i bliźniego. W ten sposób miłosierdzie, które wypływa z serca Trójcy
Świętej, może dotrzeć i poruszyć nasze życie, wzniecając współczucie oraz angażując nas w
dzieła miłosierdzia przeznaczone dla braci i sióstr, którzy znajdują się w potrzebie.

2. «Oto biedak zawołał, a Pan go usłyszał» (Ps 34[33], 7). Od zawsze Kościół rozumiał wagę tego wołania. Zaświadczają o tym już pierwsze strony Dziejów Apostolskich, gdy Piotr prosi o wybranie siedmiu mężów «pełnych Ducha i mądrości» (Dz 6, 3), aby zajęli się służbą ubogim. Z całą pewnością służba najbiedniejszym to jeden z pierwszych znaków, za pomocą którego wspólnota chrześcijańska pokazała się światu. Stało się tak dlatego, że wspólnota ta zrozumiała, iż życie uczniów Jezusa powinno wyrazić się poprzez braterstwo i solidarność w taki sposób, aby odpowiadały one głównemu nauczaniu Mistrza, który nazwał ubogich błogosławionymi i
dziedzicami Królestwa Bożego (por. Mt 5, 3).
«Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby» (Dz 2, 45). To zdanie
pokazuje, czym żywo przejmowali się pierwsi chrześcijanie. Ewangelista Łukasz, który pośród
wszystkich świętych autorów najwięcej miejsca poświęca miłosierdziu, nie posługuje się żadną
retoryką, kiedy opisuje zwyczaj dzielenia się pierwszej wspólnoty. Przeciwnie, opowiadając o tym, stara się przekazać słuchaczom w następnych pokoleniach, a zatem również i nam, abyśmy wspierali się w tym świadectwie i organizowali nasze działania na rzecz najbardziej
potrzebujących. Tę samą naukę i z tą samą siłą przekazał nam Apostoł Jakub, który w swoim
Liście używa równie mocnych i zdecydowanych wyrażeń: «Posłuchajcie, bracia moi umiłowani!
Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa
przyobiecanego tym, którzy Go miłują? Wy zaś odmówiliście ubogiemu poszanowania. Czy to nie bogaci uciskają was bezwzględnie i nie oni ciągną was do sądów? […] Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy [sama] wiara zdoła go zbawić? Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im: „Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!” - a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała - to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie» (Jk 2, 5-6.14-17).

3. Zdarzały się jednak chwile, w których chrześcijanie nie słuchali uważnie tego wezwania,
zarażając się mentalnością światową. Duch Święty nie zaprzestał ich wzywać do tego, by trzymali wzrok utkwiony w tym, co jest istotne. On to powoływał wielu mężczyzn i wiele kobiet, którzy w różny sposób ofiarowali swe życie na służbę ubogim. Ileż to kart historii w ciągu tych 2000 lat zostało zapisanych przez chrześcijan, którzy z prostotą oraz pokorą, a także z wielkoduszną wyobraźnią miłości, służyli najbiedniejszym braciom!
Wśród nich wybija się przykład Franciszka z Asyżu, który doczekał się licznych naśladowców
wśród świętych mężczyzn i kobiet na przestrzeni wieków. On nie zadowolił się tylko przytuleniem i daniem jałmużny trędowatym, ale poszedł do Gubbio, aby zamieszkać razem z nimi. On sam
widział w tym spotkaniu przełom dla swojego powołania: «gdy żyłem w grzechu, widok
trędowatych wydawał mi się bardzo przykry, ale Pan sam zaprowadził mnie do nich, a ja
zwróciłem się ku nim z miłością. To, co początkowo wydawało mi się przykre, zamieniło się w
słodycz duszy i ciała» (Testament św. Franciszka z Asyżu). Świadectwo to ukazuje
przemieniającą siłę miłości oraz styl życia chrześcijańskiego.
Nie powinniśmy myśleć o biednych jako o odbiorcach dobrych działań wolontariuszy, którzy czynią to raz na tydzień, czy też o doraźnych gestach dobrej woli z naszej strony, które mają na celu uspokojenie naszego sumienia. Takie doświadczenia, choć nieraz ważne i pożyteczne dla
uwrażliwienia na potrzeby braci oraz dla ukazania niesprawiedliwości, które leżą u ich podstaw,
powinny nas jednak prowadzić do prawdziwego spotkania z ubogimi, a także do dzielenia się,
które powinno stać się stylem naszego życia. Modlitwa, postępowanie na drodze ucznia oraz
nawrócenie znajdują w miłości wspólnej potwierdzenie swojej autentyczności ewangelicznej. Tam też właśnie rodzi się radość oraz pokój ducha, ponieważ dotyka się własną ręką Ciała Chrystusa.
Jeśli chcemy naprawdę spotkać Chrystusa, to konieczne jest, abyśmy dotknęli się Jego Ciała w
ranach ubogich, w odpowiedzi na Komunię sakramentalną otrzymaną w Eucharystii. Ciało
Chrystusa łamane podczas Świętej Liturgii pozwala nam się odnaleźć przez miłość wspólną w
obliczach oraz w osobach najbiedniejszych braci i sióstr. Zawsze aktualne są słowa św. Biskupa
Chryzostoma: «Jeśli chcecie uczcić Ciało Chrystusa, to nie lekceważcie Go dlatego, że jest nagie.
Nie czcijcie Chrystusa Eucharystycznego jedwabnymi ozdobami zapominając o innym Chrystusie, który za murami kościoła jest nagi i cierpi z zimna» (por. Homilia in Matthaeum, n. 50,3-4, PG 58).
Dlatego też jesteśmy wezwani do wyciągnięcia ręki do biednych, do spotkania się z nimi,
popatrzenia im w oczy, przytulenia, aby poczuli ciepło miłości, która przełamuje krąg samotności.
Ich ręka wyciągnięta w naszą stronę jest również zaproszeniem do wyjścia z naszych pewności i
wygód, i do rozpoznania wartości, którą ubóstwo ma samo w sobie.

4. Nie zapominajmy, że dla uczniów Chrystusa ubóstwo jest przede wszystkim powołaniem do
naśladowania Jezusa ubogiego. Jest podążaniem za Nim i z Nim, drogą, która prowadzi do
szczęśliwości Królestwa niebieskiego (por. Mt 5, 3; Łk 6, 20). Ubóstwo oznacza serce pokorne,
które potrafi zaakceptować siebie jako ograniczone i grzeszne stworzenie, aby pokonać pokusę
własnej wszechmocy, która zwodzi nas fałszywą obietnicą nieśmiertelności. To właśnie ubóstwo
stwarza warunki do nieskrępowanego przyjęcia odpowiedzialności osobistych oraz społecznych,
pomimo własnych ograniczeń, zawierzając bliskości Boga i wsparciu Jego łaski. Tak rozumiane
ubóstwo jest miarą, która pozwala ocenić poprawne wykorzystanie dóbr materialnych, a także
umożliwia przeżywanie relacji i uczuć bez egoizmu oraz zaborczości (por. KKK 2445).
Życie św. Franciszka niech stanie się dla nas przykładem, świadectwem autentycznego ubóstwa.
On to właśnie, ponieważ miał wzrok utkwiony w Chrystusie, potrafił rozpoznać Go w biednych.
Jeśli wiec pragniemy ofiarować nasz udział w skutecznej przemianie historii, przyczyniając się do prawdziwego rozwoju, to konieczne jest, abyśmy wsłuchali się w wołanie ubogich i zajęli się
podnoszeniem ich z marginesu. Przypominam jednocześnie ubogim, którzy żyją w naszych
miastach i w naszych wspólnotach, aby nie stracili sensu ubóstwa ewangelicznego, którym
naznaczone jest ich życie.

5. Znamy ogromne trudności współczesnego świata, które utrudniają zidentyfikowanie ubóstwa w jasny sposób. A jednak ono staje nam codziennie przed oczami, widoczne w obliczach tysięcy osób naznaczonych bólem, wykluczeniem, nadużyciem, przemocą, torturami i więzieniem, wojną, pozbawieniem wolności i godności, ignorancją i analfabetyzmem, brudem i chorobami, brakiem pracy, handlem ludźmi i niewolnictwem, wygnaniem i biedą, przymusowymi przesiedleniami.
Ubóstwo ma oblicze kobiet, mężczyzn oraz dzieci wykorzystywanych do podłych interesów,
podeptanych przez przewrotną logikę władzy i pieniądza. Jakąż to bezlitosną listę, a przecież
nigdy niekompletną, form ubóstwa jesteśmy tu zmuszeni przedstawić, będących owocem
niesprawiedliwości społecznej, biedy moralnej oraz chciwości nielicznych, a także ogólnej
obojętności!
Niestety, w naszych czasach, podczas gdy ukazuje się coraz bardziej ewidentne bezczelne
bogactwo zgromadzone w rękach nielicznych uprzywilejowanych, któremu często towarzyszy
bezprawie i agresywne wykorzystywanie godności ludzkiej, skandalem staje się
rozprzestrzenianie się biedy na wielkie połacie społeczne na całym świecie. Wobec tego
scenariusza nie można pozostać obojętnym albo, co gorsza, zrezygnowanym. Biedzie, która
hamuje ducha inicjatywy tak wielu młodych ludzi, nie pozwalając im na znalezienie pracy; biedzie, która znieczula zmysł odpowiedzialności, doprowadzając do delegowania i szukania
faworytyzmów; biedzie, która zatruwa źródła uczestnictwa i ogranicza przestrzenie
profesjonalizmu, upokarzając w ten sposób zasługi tych, którzy pracują i produkują; wszystkim tym sytuacjom należy odpowiedzieć nową wizją życia i społeczeństwa.
Wszyscy ci biedni – jak zwykł mawiać Błogosławiony Paweł VI – należą do Kościoła poprzez
«prawo ewangeliczne» (Przemówienie z okazji otwarcia II Sesji Soboru Watykańskiego II, 29
września 1963) i zobowiązują do opcji fundamentalnej na ich rzecz. Błogosławione zatem ręce,
które otwierają się, by przyjąć biednych i pomóc im: to są ręce, które dają nadzieję. Błogosławione
ręce, które pokonują bariery kultury, religii i narodu, wylewając oliwę pocieszenia na rany
ludzkości. Błogosławione ręce, które się otwierają, nie prosząc nic w zamian, bez „jeśli”, bez „ale” i bez „być może”: to są ręce, które sprawiają, że na braci spływa Boże błogosławieństwo.

6. Na zakończenie Jubileuszu Miłosierdzia chciałem ofiarować Kościołowi Światowy Dzień
Ubogich, aby wspólnoty chrześcijańskie na całym świecie stawały się coraz wyraźniejszym i
konkretnym znakiem miłości Chrystusa do tych ostatnich i najbardziej potrzebujących. Pragnę,
aby do całości obchodów innych Dni ustanowionych przez moich Poprzedników, które są już
tradycją w życiu naszych wspólnot, był dołączony ten Dzień, jako znakomicie dopełniający je
element ewangelicznego upodobania Jezusa w ubogich.
Zapraszam cały Kościół, mężczyzn i kobiety dobrej woli, do spojrzenia w tym szczególnym dniu na tych wszystkich, którzy wyciągają ręce wołając o pomoc i przyzywając naszej solidarności. To są nasi bracia i nasze siostry, stworzeni i kochani przez tego samego Ojca Niebieskiego. Dzień ten powinien zwrócić uwagę wierzących, aby przeciwstawili się kulturze odrzucenia i marnotrawstwa, a uczynili kulturę spotkania swoim stylem życia. Jednocześnie chciałbym również poprosić wszystkich, niezależnie od przynależności religijnej, o otwarcie się na wspólnotę z biednymi i na każdą formę solidarności z nimi jako konkretny znak braterstwa. Bóg stworzył niebo i ziemię dla wszystkich, niestety ludzie wznieśli granice, mury i ogrodzenia, zdradzając pierwotny zamysł i dar przeznaczony dla ludzkości, z której nikt nie miał być wykluczony.

7. Pragnę, aby wspólnoty chrześcijańskie, w tygodniu poprzedzającym Światowy Dzień Ubogich,
który w tym roku przypada na 19 listopada (XXXIII Niedziela Zwykła w ciągu roku), zaangażowali
się w przygotowanie wielu momentów przyjacielskich spotkań, naznaczonych solidarnością i
konkretną pomocą. Będzie można zaprosić ubogich oraz wolontariuszy do wspólnego
uczestnictwa w Eucharystii podczas tejże niedzieli, tak aby jeszcze bardziej autentyczną stała się
celebracja Uroczystości Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, która przypadnie w kolejną
niedzielę. Królowanie Chrystusa ukazuje się w pełni na Golgocie, kiedy to Niewinny jest przybity
do krzyża, ubogi, nagi, pozbawiony wszystkiego, wciela i objawia pełnię miłości Boga. Jego
totalne powierzenie się Ojcu, podczas gdy wyraża swoje zupełne ubóstwo, podkreśla moc tej
Miłości, która go wskrzesi do nowego życia w dniu Paschy.
W tę właśnie niedzielę poświęconą ubogim, jeśli w naszej okolicy żyją biedni, którzy potrzebują
pomocy i opieki, zbliżmy się do nich: niech to będzie odpowiednia chwila na spotkanie Boga,
którego szukamy. Jak uczy nas Pismo Święte (por. Rdz 18, 3-5; Hbr 13, 2), przyjmijmy ich jako
uprzywilejowanych gości przy naszym stole, aby mogli się stać mistrzami, którzy pomogą nam żyć spójnie wiarą. Niech nam pokażą w sposób rzeczowy, a często i radosny, poprzez ich zaufanie i gotowość przyjęcia pomocy, jak bardzo decydujące znaczenie ma życie tym, co istotne oraz umiejętność zdania się na Opatrzność Bożą.

8. U podstaw wielu konkretnych inicjatyw, które będą realizowane w tymże Dniu, niech będzie
zawsze modlitwa. Nie zapominajmy, że Ojcze nasz jest modlitwą ubogich. Prośba o chleb wyraża bowiem powierzenie Bogu podstawowych potrzeb naszego życia. To, czego Jezus uczył nas w tej modlitwie, wyraża i zawiera w sobie wołanie tego, kto cierpi z powodu niepewności egzystencji oraz braku tego, co konieczne. Uczniom, którzy prosili Go o to, by nauczył ich modlić się, odpowiedział słowami ubogich, którzy zwracają się do Jedynego Ojca, w którym wszyscy się
rozpoznają jako bracia. Ojcze nasz jest modlitwą, która wyraża się w liczbie mnogiej: chleb, o
który prosimy, jest „nasz”, a to pociąga za sobą umiejętność dzielenia się, udziału i wspólnej
odpowiedzialności. W tejże modlitwie wszyscy rozpoznajemy potrzebę przezwyciężenia każdej
formy egoizmu, aby dostąpić radości wzajemnego przyjęcia.

9. Proszę moich Współbraci Biskupów, Kapłanów oraz Diakonów – którzy z powołania mają misję wspierania ubogich – proszę osoby konsekrowane, grupy, stowarzyszenia i ruchy, oraz całą rzeczywistość wolontariatu, aby zaangażowali się w ten Światowy Dzień Ubogich tak, by stał się on tradycją oraz konkretnym wkładem na rzecz ewangelizacji współczesnego świata.
Ten nowy, Światowy Dzień, niech się stanie silnym wezwaniem dla naszego wierzącego sumienia, abyśmy byli coraz bardziej przekonani do tego, że dzielenie się z biednymi pozwala nam zrozumieć Ewangelię w najgłębszej jej prawdzie. Biedni nie są problemem, ale zasobem, z
którego możemy zaczerpnąć, aby przyjąć i żyć istotą Ewangelii.


Z Watykanu, 13 czerwca 2017 r., we wspomnienie św. Antoniego z Padwy

Franciscus

18.11.2017r. Nowy biskup w Gliwicach

Ks. Andrzej Iwanecki został biskupem pomocniczym diecezji gliwickiej. Uroczystość święceń odbędzie się 7 stycznia w gliwickiej katedrze.

Dzisiaj, 18 listopada w południe, podczas sesji plenarnej synodu diecezjalnego, biskup gliwicki Jan Kopiec ogłosił, że papież Franciszek mianował ks. prałata Andrzeja Iwaneckiego biskupem pomocniczym w Gliwicach. Jest czwartym biskupem skierowanym do pracy w tej diecezji.

Wiadomość została przyjęta długimi oklaskami zebranych na obradach synodu.

Biskup nominat ma 57 lat, pochodzi z Siemianowic Śląskich. Od 1998 roku jest proboszczem parafii św. Franciszka z Asyżu w Zabrzu. W diecezji pełnił szereg funkcji, był dziekanem dekanatu zabrzańskiego, konsultorem diecezjalnym, członkiem Diecezjalnej Rady Kapłańskiej i moderatorem rejonowym Ruchu Światło-Życie.

Bp Jan Kopiec, ogłaszając za Nuncjaturą Apostolską w Polsce decyzję papieża Franciszka, poinformował, że jego stolicą tytularną będzie Arcavica w Hiszpanii. Dodał, że jest to dawna diecezja bp. Grzegorza Rysia, obecnie arcybiskupa.

- To miłe, że ktoś nas potrzebuje, a jeszcze milsze, że tym kimś jest Pan Jezus - powiedział biskup nominat Andrzej Iwanecki. Podziękował ojcu świętemu Franciszkowi za zaufanie i posłanie, Nuncjuszowi Apostolskiemu za ojcowskie przyjęcie i biskupowi gliwickiemu za to, że chce mieć biskupa pomocniczego w diecezji, a także obecnemu na sali biskupowi seniorowi Gerardowi Kuszowi.

- Uśmiecham się z tego miejsca i pozdrawiam tych wszystkich, których znam osobiście. Uśmiecham się i pozdrawiam także tych, których pragnę wkrótce poznać osobiście - powiedział.

Poinformował, że w dniu, kiedy dowiedział się o nominacji, w Ewangelii czytany był fragment o słudze nieużytecznym, który zrobił to, co do niego należało. - Więc w tym duchu służby zgłaszam się, Księże Biskupie, do pomocy w diecezji i deklaruję publicznie wypełnienie wszystkich zadań, które mi Ksiądz Biskup powierzy, najlepiej jak potrafię - powiedział. Na koniec dodał: -W takim momencie trzeba poprosić o modlitwę. Wszyscy wiemy, że jesteśmy w tym posługiwaniu niesieni na fali modlitwy. Bardzo proszę o modlitwę i Księdza Biskupa o błogosławieństwo dla mnie.

Sakra biskupia ks. Andrzeja Iwaneckiego, mianowanego na biskupa pomocniczego diecezji gliwickiej, odbędzie się w niedzielę 7 stycznia o 12.30 w katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Gliwicach. Będzie to pierwsza taka uroczystość w historii gliwickiej katedry. Obecny na niej będzie abp Salvatore Pennacchio, Nuncjusz Apostolski w Polsce.


http://gliwice.gosc.pl/doc/4321218.Nowy-biskup-w-Gliwicach


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14